«Μπαρτζωκισμός» (ο)…

Ο όρος «Μπαρτζωκισμός» δεν υπάρχει στα λεξικά του μπάσκετ. Δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον κόσμο του Ολυμπιακού για να περιγράψει κάτι που ξεπερνά τα όρια ενός προπονητή. Είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία, ένας τρόπος να βλέπεις το παιχνίδι, αλλά και μια αφορμή για έντονες αντιπαραθέσεις.

Για τους υποστηρικτές του, ο «Μπαρτζωκισμός» είναι η απόλυτη έκφραση του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ. Κίνηση χωρίς την μπάλα, συνεχείς συνεργασίες, διάβασμα του παιχνιδιού, υπομονή στην επίθεση και απόλυτη προσήλωση στο σύνολο. Ο Ολυμπιακός των τελευταίων ετών απέκτησε ταυτότητα τόσο ξεκάθαρη, που ακόμη και ουδέτεροι φίλαθλοι μπορούσαν να αναγνωρίσουν την ομάδα από τον τρόπο που έπαιζε.

Για τους επικριτές του, όμως, ο όρος έχει διαφορετική σημασία. Συμβολίζει μια υπερβολική προσήλωση σε συγκεκριμένες αρχές, ακόμη κι όταν οι συνθήκες απαιτούν προσαρμογή. Την εμμονή στο σύστημα, την περιορισμένη ανοχή στο ατομικό ένστικτο και μια φιλοσοφία που, κατά τη δική τους άποψη, δυσκολεύεται να διαχειριστεί τις λεπτομέρειες που κρίνουν τίτλους στα μεγάλα παιχνίδια.

Κάπου εκεί γεννιέται ο διχασμός. Δεν αφορά μόνο τον Γιώργο Μπαρτζώκα ως προπονητή. Αφορά το ερώτημα που χωρίζει τον κόσμο του Ολυμπιακού: είναι πιο σημαντικό να έχεις μια ομάδα με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα ή μια ομάδα που θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει, ακόμη κι αν χρειαστεί να παρεκκλίνει από τις αρχές της.

Ο «Μπαρτζωκισμός» έγινε τελικά κάτι μεγαλύτερο από ένα προπονητικό στυλ. Έγινε σημείο αναφοράς. Σχεδόν πολιτική ταυτότητα μέσα στην κερκίδα. Υπάρχουν οι «μπαρτζωκικοί», που βλέπουν στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που επανέφερε τον Ολυμπιακό στην ευρωπαϊκή ελίτ. Και υπάρχουν οι απέναντι, που αναγνωρίζουν την προσφορά του αλλά πιστεύουν ότι η ιστορία γράφεται μόνο από τα τρόπαια.

Το παράδοξο είναι ότι και οι δύο πλευρές ξεκινούν από την ίδια αγάπη για τον σύλλογο. Απλώς διαφωνούν στον δρόμο προς την κορυφή.

Ίσως λοιπόν ο «Μπαρτζωκισμός» να μην είναι ούτε δόγμα ούτε κατάρα. Ίσως να είναι η φυσική συνέπεια όταν ένας προπονητής αφήνει τόσο ισχυρό αποτύπωμα σε έναν οργανισμό, ώστε η συζήτηση να μην αφορά πλέον μόνο τα αποτελέσματα, αλλά την ίδια την ιδέα του Ολυμπιακού. Γιατί όταν ένας άνθρωπος δημιουργεί οπαδούς και αντιπάλους μέσα στην ίδια του την κερκίδα, τότε έχει πάψει προ πολλού να είναι απλώς ένας προπονητής. Είναι φαινόμενο…